คําว่า “ปลาใหญ่กินปลาเล็ก” (“ปลาขนาดใหญ่กิน ปลาน้อย”) จดสรุปความคิดพื้นฐานที่เห็นในธรรมชาติและสังคม ในโลกธรรมชาติ
สัตว์ที่มีขนาดใหญ่มักจะครองอํานาจเหนือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก
เช่นเดียวกันในสังคมมนุษย์ ผู้มีพลังมักมีอํานาจเหนือผู้อ่อนแอ แนวคิดนี้ช่วยอธิบายหลายอย่าง จากวิธีการที่สัตว์ขนาดเล็กรอดชีวิตไปยังวิธีการแข่งขันของธุรกิจและระบบทางสังคมทํางาน. ความหมายทางสิ่งแวดล้อม ในแง่ทางนิเวศศาสตร์, “ปะงใหญ่กินปลากน้อย” อธิบายความสัมพันธ์ของสัตว์ลุกร้าง, โดยที่ชนิดใหญ่กว่าจะล่าสัตว์ขนาดใหญ่มากขึ้น.
แนวข้อนี้มีพร่ําเนื้อเฉพาะในระบบนิเวชน้ํา, ที่ชนิดปลาจํานวนใหญ่ก่อสร้างประสิทธิภาพในการดํารงงานอาศัย. ตัวอย่างเช่นในระบบประสาทปลาตัวเล็ก ๆ การบาร์คูดา และกลุ่มก่อซึ้งมักจะเป็นการล่าปลาที่เล็กขึ้นโดยการจับปลาแบบเล็ก ๆ กล่องเน้นส่วนใหญ่
ซึ่งสามารถรวมถึงการยกระตุ้นพัฒนาของพันธุ์ปลาและพืชิงอาหารขนาดใหญ่ได้ แต่ก็เป็นหลักมาก ๆ น้อย ๆ นานิเวศตราคาต่อเนื้อหาและการควบคุมความเข้มแข็งแรงของชนิดต่างๆ
ของปลา
และการเปลี่ยนแปลงของสมาตรฐานของประเทศและการพรรณกรรมของชนบทปลาชนิดอื่น ๆ อีกด้วย สําหรับผู้บริโภค การครองอํานาจของบริษัทขนาดใหญ่อาจทําให้การแข่งขันลดลง ซึ่งอาจส่งผลให้มีราคาสูงขึ้นและเลือกน้อยลง นอกจากนี้
บริษัทขนาดเล็กมักจะส่งผลต่อความแตกต่างทางสังคม และความหลากหลายในตลาด เมื่อพวกมันถูกดูดซึมหรือขับไล่ออกไปโดยหน่วยงานที่ใหญ่กว่าแล้ว กระตุ้นการเคลื่อนไหวของอุตสาหกรรมทั้งสิ้น อีกด้วย สภาพแวดล้อมทางสังกัดการเมืองก็สามารถแสดงถึงแนวคิด
“ปลาใหญ่กินปลาน้อย” ในสังคมหลาย ๆ คน อํานาจมักจะถูกเข้มข้นอยู่ในมือของกลุ่มน้อยๆ โดยนําไปสู่ความเหลื่อมล้ําในธุรกิจและผลกระทบ. การประมวลพลังขนาดเล็กสามารถทําให้ความเหลวหว่างทางสังหาริชย์เรื่อยไป, จํากัดโอกาสสําหรับผู้ที่ได้รับสิทธิพิเศษน้อยลง และยับยั้งการเคลือยทางสังชาชนได้ ดินามิกิติกของอํานาจสามารถสร้างระบบซึ่ง
“ปะงูปลาขนาดใหญ่”
เป็นรูปแบบที่มีอุทธิบรวย, บริษัทที่มีผลกําเนิดทางการเมืองที่แข็งแรง สามารถรักษ์ชีวิตต่อเนื่องต่อเนื้อหาความสุขภาพของ “นิสถนัดเศรษฐกิจกรรม” ของประชาชาติและสิ่งแวดธรรมชาติในสังคมนั้นได้ โดยการรับรู้ว่าจะเป็นการร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบและการสนับสนุนความเป็นส่วนตัวระหว่างชนชั้นเล็ก ๆ ในสังเคราะห์พันธมิตรภาพของสังคมและสังคมในสังกฤษฎีธรรมชาติและสังกรรค์
